دنیا پر از تماشاگر است

دنیا پر از خواب است

دنیا پر از خیابان های بی انتهاست

دنیا پر از مهمانی ست

اما

اگر تو میانشان نباشی

پر از خالی است

در تاریکی شب
در کنار رقص شعله آتش
چقدر گرم با تو بودنم.
و تو چقدر غرق ندانستنی.

و چقدر زیباست این ندانستن
و چقدر تلخ است این سکوت من

تو می روی
آتش خاکستر می شود
خورشید لعنتی طلوع می کند
و من از سرمای درون بی زارم.

دلم زنی را می خواهد که با او تانگو برقصمزن دیگری که با او دردل کنم.دیگری برای پرواز فکرمو زیبایی برای عشق بازی زنی که گاه گاه برایش گلی بفرستمو زنی که بدانم هیچگاه به او نمی رسم اما ته قلبم او را دوست داشته باشم.دیگری که در سکوت پریشانیه زلفش را نوازش کنمو زنی که گاهی دلم برای عطرش تنگ بشود می دانم شاید من دیوانه باشم اما کاش این موجودات شگفت انگیز حسود نبودن. رامین رمضانیان

هر گاه زنی را دوست داشتم رهایش کردم هر گاه به زنی علاقه مند شدم از او دور شدم هر گاه زنی را عاشقان می پرستیدم از او فاصله گرفتم چون می ترسیدم که گاهی نتوانم او را غرق در خوشبختی کنم. حال به تو رسیده ام. دلم می خواهد از تو متنفر باشم می خواهم غرق در نفرت به تو بنگرم می خواهم آنقدر دوستت نداشته باشم که با تو زندگی کنم می خواهم آنقدر خودخواه باشم که به خوشبختی تو فکر نکنم می خواهم کاری کنم که ثانیه های بدون مرا نخواسته باشی آنقدر بدجنس باشم که همیشه منتظر در آغوش کشیدنم باشی. و کاری کنم که فریب دوستت دارم را باور کنی. کاش می شد تو را دوست نداشته باشم.

نفس کوتاهی می کشیریه هایت پر از اکسیژن،که از ذره ذره وجودت عبور می کند. از تمام سلول هایت گذر می کند.و بی مهابادر بازدمی کوتاهاز مسیر نایت می گذرد،لرزش حنجرهتچرخش زبانتتکان خوردن لب هایتو خروج نام من,از صدایی که از تمام تو گذر کرده است.و من عاشق تر می شوم. رامین رمضیانیان